De documentaire gaat over de 47-jarige Kees, die autistisch is. Je ziet hoe het is om autist te zijn en je ziet hoe hij met situaties, zijn ouders en prikkels omgaat.
Ik vond het een waanzinnige documentaire, heel erg vermakelijk (want hoe erg het ook is, het is ook grappig om te zien), maar ook met heel erg veel informatie, want ik snap er nu echt veel meer van.
Ergens had ik ook wel een medelijden gevoel, dat hij zich zonder dat hij het weet eigenlijk heel erg blootstelt voor een groot publiek en dat mensen om hem lachen, door iets waar hij niets aan kan doen.
Het mooiste stukje van de documentaire vond ik het stukje wat ik hieronder heb gezet, omdat je heel erg duidelijk ziet hoe zoiets kleins, al zo heftig aankomt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten